2011 ging van start met sneeuw en vorst. Tigre Noir staat haar laatste winter op de Eemhof onder een groot afdekzeil rustig af te wachten. 2011 is voor ons (en onze zeilmaatjes) het jaar van de verhuizing, we nemen afstand van onze vertrouwde Eemhof en gaan op naar de uitdaging bij Muiderzand.
2 april is het zover en brengen we de boot, spic-en-span, naar haar plekje in de S-rij, lekker achteraan en heel gezellig. Of zeilen als heel snel iets gaat worden en of we 16 en 17 april (Openings klassenevenement Almere) gaan halen is voor ons beiden de vraag. In onze hoofden willen we alletwee maar de een is herstellend van een schouder-operatie en vind dat ze langzamer gaat dan gewewnst en de ander zit met een zwaar gekneusde duim die niet mee wil werken. Allemaal ledematen die je wel nodig hebt. We gaan het zien en anders is onze Micro Magic nog een paar weken aan de beurt.

Op 9 april hebben we het geprobeerd, voor de een is er niets meer aan de hand, de ander loopt tegen een niet 100% meewerkende schouder op. Tsja 8 weken is ook wel een beetje te vroeg. Het hoofd wil echter wel. De wedstrijden komen dus te vroeg.

De hele maand april en deels mei, werd afwisselend getraind en rust gehouden. Steeds verder opbouwen maar het gaat langzaam en dat is nu juist de moeilijkheid. Onze nieuwe thuis-omgeving is geweldig. Wat een vaarwater. Lekker zeilen en de ruimte hebben, samen in de trapeze en spiën maar, kilometers lang als je wilt. Je zit zo aan de overkant bij Amsterdam, door naar Marken en dan Volendam. Kiezen of je naar Hoorn gaat of naar Enkhuizen, langs Lelystad weer terug richting Pampus en dan naar de haven. Genieten gewoon.

21 mei Rondje Fluessen werd de eerste echte wedstrijddag voor ons ondanks alle perikelen over nog steeds niet 100% genezen zijn. Ook met een geblokkeerd schouderkapsel is te zeilen, als je maar voorzichtig blijft. In 1999 werd het eerste Rondje Fluessen (een open klassenwedstrijd en staat open voor alle catamarans die een Texel Rating hebben) gezeild en vanaf het begin was het een succes met jaarlijks rond de 30 catamarans aan de start. Vorig jaar stond er een stevige wind, dit jaar was het wat minder. We kunnen terugkijken op een prachtige zeildag en een sportief en gezellig zeilevenement. Het zuid westen van Friesland beschikt over een prachtig merengebied. De meren zijn relatief groot en rustig. De belangrijkste zijn het Heegermeer en de Fluessen die in elkaar overgaan, waardoor je ongemerkt van het ene naar het andere zeilt. Samen hebben ze een lengte van ruim 10 kilometer en een breedte van ongeveer 2 kilometer. Een prachtige plas om met hoge snelheid met je cat overheen te racen. Voor dit evenement verbleven wij bij de Kuilart waar de boot vanaf het strandje te water ging. De auto, trailer en tent staan er vlak bij. Wat wel leuk zou zijn is volgend jaar nog meer boten, dus kom op en zeil dat geweldige evenement, je kunt zelfs meer dagen blijven en zelf de meren daar verkennen.

De wedstrijd bestond uit 3 manches. 's morgens met alle boten heen en terug naar Heeg. Aansluitend zeilden we de 2e en 3de manches in een wedstrijdbaan op de Fluessen. Na iedere manche bleven we op het water, alles bij elkaar gingen we 10.30 uur het water op en kwamen even voor 16.00 uur weer terug. Nadat iedereen had gedoucht en opgeruimd eindigde het evenement met een gezamenlijke warme maaltijd, het mededelen van de uitslagen en het uitreiken van de prijzen. Dit jaar werden Leon met Heinke, na een spannende strijd met Kimmel en Koster, nummer 1. Gefeliciteerd. Doordat wij op de lange afstand niet goed uit spetters kwamen werden we uiteindelijk nummer 5 voor Irma en Roland Seijnen. Kortom een heerlijk weekend en met het voornemen 'volgend jaar weer' zijn we 's zondags teruggereden en brachten Tigre Noir naar haar plek in Almere.

Pinksteren 2011 was weer het lange weekend zeilen op Scheveningen. We verrasten G&P door ook al de vrijdag te komen en verbleven in hetzelfde hotel. Het was wel even ver rijden, bijna een half uur maar liefst, de pret was er niet minder om. De vrijdag trakteerde ons op geweldig weer met een heerlijke wind. Genieten en die avond lekker naar het feestterrein voor BLOF ... dachten we ... al wie er ook kwam, geen BLOF. Tot onze frustratie begon het ook nog eens te regenen en dat hield niet op. Zaterdags hoorden we dat ze hadden afgezegd. De zaterdag trakteerde op wind en regen kortom een dag voor Monique om met Gijs te zeilen, wat ze dan ook heerlijk deden. Geweldige races en zelfs op de foto! Na een heerlijke maaltijd bij de Buena Vista BeachClub gingen we Gijs en Annemieke naar Anouk. Geweldige performance life maar ze had wel een ander shirt aan mogen trekken ... en iets meer mogen zeggen dan alleen "jullie zijn grappig" en "dank jullie wel". Dat was toch wel een beetje een afknapper. Maar goed. De zondag verliep zeilend lekker en na 2 wedstrijden dachten we lunchpauze, de wind nam toe en onderweg naar het strand waar bleek dat er geen pauze was ... mmm beetje dom maar ook G&P waren op het strand en braken we de dag af. Die avond waren we eigenlijk te moe om wat dan ook te doen en gingen we een hapje doen bij CopaCabana. Miskleun en niet weer doen. Na een verkwikkende nachtrust brak de maandag aan. Regen. Regen. Regen. We braken, met de eerste puntjes op zak, gewoon af. Op het strand werden we aangeschoten door Peter Pos (AD regio Amersfoort) die ons uitnodigde voor een interview omdat hij ook het WWF logo in het zeil had gezien en wilde weten hoe dat zo gekomen was. Daarnaast vond hij het goed regionieuws temeer omdat over Coen en Thijs (onze Nacra Infusion Kampioenen 2011) al wel geschreven wordt. De afspraak daarvoor werd gemaakt en op 22 juni stond het artikel in het AD.

Texel 2011 werd de volgende uitdaging en op zondag 19 juni reden we weg richting Den Helder waar we om ca. half een de boot pakte naar Texel. Ook G&P waren aan boord en het beloofde, ondanks veel wind die dag, een prachtige dag te worden. Eenmaal aangekomen op het eiland besloot iedereen de boot nog niet op het strand te laten brengen maar gewoon lekker te gaan genieten en te wandelen langs het strand. Leon en Mark kwamen wat later in de middag ook aan en zette de boot al wel op het strand. Met z'n allen aan de koffie en de afspraak voor maandagmorgen half tien, opbouwtijd!

Zo gezegd zo gedaan en die middag zeilden we bij een heerlijk zonnetje en lekkere wind richting vuurtoren. Na drie uurtjes stonden we voldaan weer op de kant bij te komen. Paulien bracht haar wens om 's avonds te zeilen weer naar voren en we keken dan ook even naar de voorspellingen van de langste dag (regen en veel wind). We spraken af die maandagavond er van te gaan genieten en dat werd geweldig. Mark en Annemieke bleven aan de kant om foto's te maken terwijl G&P en L&M bij afnemende wind er van genoten. M&A maakte natuurlijk de grap om er met de catracks achteraan te rennen want uiteindelijk zou de stroming het wel gaan winnen. Zover kwam het niet en voldaan kwam iedereen van het water af, waarna we elkaar hielpen om de boten weer hoog op het strand te krijgen. Iedereen ging zich omkleden en we legden de boten vast in verband met de voorspellingen. De volgende morgen was de wind al behoorlijk hard en besloten we om maar de Wereld Kampioenschappen Nacra Infusion te kijken die door Coen de Koning (ja, de neef van Marcelien) en Thijs Visser gewonnen werden. Dat belooft wat voor de TDO en Ronde van zaterdag.

Voor de woensdag waren de voorspellingen nog heftiger en besloten we om een dagje Vlieland te doen. De boten lagen goed gezekerd en konden de windkracht 6 tot 7 uit ZW tot W makkelijk overleven. Vanuit de Cocksdorp (paal 33) zagen we de F16's over het militair oefenterrein jagen, daar moeten we met de boot ook heen ... we voeren uiteindelijk naar de overzijde en werden daar opgehaald door een soort gemotoriseerde huifkar voor een 8 kilometer lange tocht over de stuifduinen 'de Vliehors' dat zowel militair oefenterrein is als beschermd natuurgebied. Eenmaal bij het Posthuys aangekomen huurden we fietsen. Onderweg naar het dorpje windkracht 6 mee dus waren we er erg snel. Lekker koffie en daarna naar de andere zijde van het eiland voor lunch. Kon Leon meteen even naar Terschelling zwaaien waar zijn vriendin bij Oerol zat. Na de lunch fietsen we naar de Vuurtoren en daarna eens langzaam terug recht tegen windje 7 in. Heerlijk uitputtend en voor een van ons een beetje teveel van het goede. Iedereen kon onderweg een paar keer stoppen maar de diesel Annemieke fietste rustig door om toch op tijd weer op het verzamelpunt aan te komen. Uiteindelijk genoten we daar van de koffie en stapten weer in de Vliehors-Express die nu over het harde drooggevallen strand kon rijden. Onderweg reden we langs de schipbreukelingenhut uit 1880 (als er een schipbreukeling is moet hij/zij de vlag hijsen dan kunnen de eilanders zien dat er hulp gewenst is) en stapten weer op de boot. De reis terug zaten we lekker beschut achterop en genoten mee van de overslaande golven die onder andere de leerlingen en begeleiders van het Deltion College voor Sport en Bewegen doorweekten tot op de huid. Terug op Texel maakte we dichtbij kennis met een Texeler.
Van deze Texelers zijn er ca. 510 paartjes te vinden in de, tijdens het broedseizoen niet toegankelijke, natuurgebieden de Horst (zuiden) en in de Slufter (noordwest).

Voor de donderdagmorgen werd tien uur afgesproken zodat we, voordat de Horsttocht zou worden gezeild, nog even vrij konden zeilen en de laatste klussen aan de boten te doen. Eenmaal aangekomen op het parkeerterrein, dat speciaal voor alle zeilers en vrijwilligers (zo'n 500 auto's en campers) wordt geblokkeerd deze week, werd in rij 3 een grote afzetting met hekken en stenen opgemerkt. Het bleek dat voor de schaarse broedvogel bontbekplevier de wet zijn werk deed. Wel een rare plek om de eieren te leggen, maar

goed dat de vogel geen weet had van de drukte die komen zou. Iedereen liet de vogel en het nest dan ook (zelfs de texelse jeugd die alle feestavonden in grote getale aanwezig waren en op zaterdagavond bleek dat hij of zij rustig op het nest zat) met rust. Eenmaal bij de boot aangekomen moesten we die eerst van een berg zand ontdoen, waarna we genoten van een redelijk goede dag en leuke TDO-wedstrijden. Door weer toenemende wind en hoger wordende golven in het Molengat werd uiteindelijk de Horsttocht afgelast. Het traditionele vis (slibtong) eten werd verplaatst naar de parkeerplaats en daar troffen we dan ook weer bijna alle bekende (en onbekende) gezichten. Na het visje eten keerden we terug naar de caravan om 's avonds weer rond te lopen in het natuurgebied dat grenst aan het verblijfsadres, sterker nog je loopt zo van 'De Bremakker' het Nationaal Park Duinen van Texel in.

Voor de vrijdag staat de Tocht naar de Noord gepland naast de TDO. Voor de middag staat het Matchracen gepland. Wij zeilden die ochtend rustig richting vuurtoren en weer terug om weer op het strand aan te komen. Leon had de mast drie tandjes achterover en ging met die banaan (dat is toch Hobie 16 taal?) ook mee maar kwam ook weer op het strand omdat hij het toch enigszins te hard vond. We zagen Misha Heemskerk en Bas Tentij de TDO winnen maar durven geen weddenschap af te sluiten op wie de rondewinst morgen gaat pakken. De golven bouwden die middag nog hoger op en werden typisch texels (hoog, kort en scherp) waardoor je feitelijk van hoogte 'neerstort' in een golfdal. Uiteindelijk leidde het ertoe dat het matchracen, mede door toenemende wind, werd afgelast en dat vonden wij eigenlijk wel jammer. Die avond hielden we rekening met de komende dag en keken nogmaals naar de voorspellingen van Windfinder en Zeilen die ons weinig hoop gaven, rond de start al 21 knopen met uitschieters tot 27. De temperatuur van ongeveer 15 graden, zwaarbewolkt en regen. Dat voorspelt bij deze wind ook weinig goeds voor het zicht op het wad. Mmm, we gaan het zien morgen.

Die morgen waren we net voor tienen, briefing, op het strand. De wind viel op dat moment wel mee en de branding zag er goed uit. Annemieke had al aangegeven de blik op oneindig te zetten als Monique wilde zeilen, toch was de spanning op alle gezichten wel af te lezen, helemaal na de voorspellingen tijdens de briefing. We liepen allemaal terug naar de boot, in gedachten verzonken en proberend om ieder voor zich tot een beslissing te komen. De start was gezet op 13:00 uur we hadden nog even de tijd. Uiteindelijk zette Leon de mast nog een tandje verder achterover en besloot Paulien niet te gaan. Ik had Monique beloofd de blik op oneindig te houden en stelde voor de boot aan te gaan passen en de kleine spi te plaatsen. Monique vroeg Gijs nogmaals, die daar even over wilde nadenken, om samen te zeilen. Uiteindelijk verloste Gijs mij en ging samen, op de afgestelde WWF-boot rond 12:30 uur, met Monique het water op. De wind was 5Bft en de golven redelijk tot ca. 1,5 meter hoog, te doen leek het dus.

De start werd licht uitgesteld en de kracht opgelopen naar 6Bft met golven van ca. 3 meter (tussen de tweede en derde zandbank) en i.p.v. rond werden ze scherper. Uiteindelijk werd er, na een fout in de helikopter (te vroeg rode rook) spectaculair met spinaker gestart om 13:10 uur. Monique en Gijs concentreerden zich op golven en wind om te draaien en een spi-start te kunnen uitvoeren. Uiteindelijk werd er op scherpe hoge golven afgesurft en gestart. Ze trokken nog even geen spi, eerst wegzeilen en daarna verder kijken. De golven leken steeds hoger te worden naarmate ze verder naar de kant zeilen. De windstoten waren heftig en zwaar maar ze vingen ze goed op. De boot was weer aan het klimmen en brak dwars door de golf, surfde de golf af en boorde zich in het dal. Monique loefde de boot eruit en direct klom de boot weer omhoog, weer een boor en nu nog dieper. Tot aan de zwaardkasten was de boot onder de golf verdwenen. De boot helde voorover en stond op de neus. Plotseling gebeurde het dan toch, omslaan! Door de golven kenterde de boot op z'n kop en zo lagen ze daar. Nu de boot weer op zijn kant zien te krijgen met deze wind en golven en dan weer rechtop. Het duurde even maar het lukte, dankzij een nieuwe golf, om weer op de kant te liggen. Daarna ging alles heel snel, Monique kwam aan boord met de Misha-truc en Gijs daarna met de trapezehaken. De boot lag met de neus in de wind en na bijgekomen te zijn werd weer gevaren. Gijs en Monique besloten samen dat het mooi was geweest, ze genoeg hadden gezwommen en keerden terug naar de kant.

Later bleek er op het wad nagenoeg geen zicht te zijn rondom de VC-boei en daarnaast nagenoeg, hier en daar slechts 20 centimeter, geen water op het wad. Hierdoor kwamen vele boten in de problemen of stonden in zwaar beschermd natuurgebied (Vlakte van Kerken) stil, richtingloos en stuurloos. Van de VC boei wordt aangegeven dat men na de vuurtoren ca. 110 graden moet aanhouden, van de VC boei naar Oudeschild wordt echter geen kompaskoers opgegeven. Jammer, dat had enkele zeilers wellicht een verdwaling op het wad bespaard. Het wad werd uiteindelijk dus de beslissende factor. De snelste zeilers, Mitch en Taylor Booth kwamen in 2:49:52 binnen (gecorrigeerd met de rating betekent dat 3:10:52) en dat was net iets te weinig afstand van Misha Heemskerk en Bas Tentij die in 3:07:47 (bij de rating van 100) binnenkwam en zodoende overall winners werden van deze Ronde om Texel. Coen en Thijs werden overall tweede en Leon en Mark voeren de Ronde uit en kwamen als 101ste binnen in een tijd van 4:32:53 uur. Volgend jaar op 9 juni de 35ste Ronde Om Texel! In verschillende kranten verschenen artikelen, zowel positief als negatief.

WK F18 Hongarije we besloten, ondanks uitnodiging van de F18klasse, om niet deel te nemen. Eerlijk gezegd hebben we geen zin in 1500 kilometer rijden voor weinig wind en geen vakantie. We besloten in te gaan op de lange afstandsuitnodiging voor Ouddorp en gaan dan weer verblijven bij Karin en Andre. Dat zijn maar een paar dagen en veel minder kilometers. Kunnen we ook nog in september lekker op vakantie zonder boot en met Rhea naar Frankrijk of .... we zien wel.

Tijdens de Westlandcup 's Gravenzande schitterden we door afwezigheid. Met windkracht 6 hebben de lichtgewicht goudvisjes weinig op zee te zoeken. In augustus maakten we dat tijdens de NAM-REM Race, de 2-daagse van Zandvoort helemaal goed. Om 8 uur stonden we al te trappelen op de boulevard en werden het strand op gezet achter de tractor. Het beloofde een heerlijk dag te worden met windkracht 4.
Om 11 uur briefing en iets later gingen we het water op. Wat een golven. We werden er misselijk van. Iets over twaalven viel het startschot en hup onderweg naar Noordwijk. We werden gek van de golven en gingen verder de zee op, daar was het wat rustiger. Het gevaar echter is dat je te ver gaat en daardoor de boei overzeild. Dat gebeurde ons ook en het koste ons vele plaatsen. Na de controle door naar Katwijk en dan weer de zee op naar de NAM22. Een doodsimpele saaie boei en in het geheel geen glans meer van het oude REM-eiland.

We kregen Gijs en Pauline weer in beeld, man die liepen ons op het eerste stuk er helemaal uit. We keken elkaar eens aan en namen ons voor ze binnen de kortste keren in te halen. Zowaar dat lukte. We liepen knoerthard en nog voor we terugkwamen bij Katwijk (ca. 6 kilometer) hadden we ze al bijna te pakken. Het stuk naar Noordwijk bleven we ze op de hielen zitten en omdat Gijs wat agressiever ging varen konden we niet genoeg hoogte halen om er overheen te lopen. We klapte uiteindelijk maar weg en maken onze eigen wedstrijd. Iets meer onder de kust pakten we weer geweldige snelheid en nog voor Noordwijk hadden we een voorsprong opgebouwd. We raceten door, gaven vele anderen het nakijken. Zelfs Leon en Mark die dichter onder de kust zeilden zagen ons met lede ogen dischterbij komen. WWFje ging zowat vliegen. Uiteindelijk kwamen, door een stukje verdedigend werk, uiteindelijk als 24ste van de bijna 80 over de finish (we waren zelfs het beste damesteam).

De nacht brachten we door in ons tentje op het strand en zagen een lavastroom door de ondergaande zon in het zeewater. GEWELDIG. De zee was rustig en de wind aflandig gedurende de nacht. We sliepen als roosjes. De volgende morgen genoten we van het zeemansontbijt dat de Zandvoortse club ons voorschotelde. Prima georganiseerd en wat een geweldig nieuw clubhuis overigens. Compliment.

Op zondag werden 3 wedstrijden gevaren, we deden ze allemaal mee. De laatste wedstrijd, en iedereen moet acuut lachen als we het vertellen, kregen we een BFD. Jammer dan. We hadden lol en de boot wilde. Annemieke schootte eindelijk weer en dat doet het vertrouwen goed. Ook bij meer wind. Al met al een geweldig weekend en volgend jaar weer.

Op de donderdag ervoor werd windkracht 7 voorspeld voor Noordwijk, het weekeinde van de Open Nederlandse Kampioenschappen Hobie Cat Tiger lieten we dan ook aan ons voorbij gaan. Ook Bries Noordwijk moeten we laten gaan door het werk van Monique. Annemieke gaf met boot en medewerking van Leon op 4 september acte-de-presance tijdens de WWF-Rangerdag op Erkemederstrand Zeewolde.

Om elf uur stopte het met regenen en bouwden we de boot op. We zeilden nog even voor het strand waar toch al wat ouders liepen. De kinderen waren onderweg in het bos om allerlei opdrachten te doen. Uiteindelijk kwamen ze rond 3 uur het strand op en daar moesten ze als afsluiting nog wat knopen maken, een dolfijn tekenen en vragen beantwoorden. Na alles te hebben gewogen en besproken hadden we drie winnaars: Megan, Kevin en Timo. Om even vier uur was de eerste vaart en vanwege dreigende wolken in het zuiden, beperkten we het tot ongeveer 30 minuten per kind. Het ging geweldig en er zitten zeker zeiltalenten bij voor de toekomst. Om 5 uur braken Leon en ik de boot weer af en aten op uitnodiging nog een hapje in De Jutter (Erkemederstrand Zeewolde). Om bijna 8 uur kwam ik in de stromende regen weer thuis.

Voor de Rondje Pampus had Annemieke afgesproken met Vincent. Helaas werd hij ziek en geluk bij ongeluk (sorry Mark) voelde Mark zich ook niet best waardoor zij met Leon de ronde kon zeilen. En wat voor ronde ... het vertrek was een spinaker-start bij de voorspelling van windje 3. Het was een redelijk slechte start maar al snel pikte we het goed op. De spi van een Capricorn moet je heel erg los zeilen (in tegenstelling tot onze spi op de Tiger) en vooral aan de lage kant zitten (af en toe best eng hoor). Leon is wat dat betreft een goede stuurman en kent zijn boot best goed. Bij het Paard van Marken aangekomen hadden we een stuk of 25 boten voor ons. We lagen te sparren met Transcom, Gaastra, Delta Lloyd en Boskalis. De WePro boten lagen ergens ver voor ons en leken uit het zicht te zijn. Richting Hoorn verder en daar lag onder de kant een keerboei (ter hoogte van de dam waar nu aan gewerkt wordt). Wij keerde al (voor zover we konden tellen) als 15de F18. Op naar het Paard.

Een aantal F18's kozen een koers onder de kust, wij kozen voor een meer open koers in de hoop, gezien de windrichting, iets constantere wind te hebben waardoor we ook meer snelheid konden pakken. Dat pakte erg goed uit kunnen we wel zeggen. Wat ons een beetje tegenzat was dat we het Paard moeilijk konden zien door de heiigheid en alletwee geen GArmin bij ons hadden. Omdat je ook wat verder vooraan ligt heb je ook niet echt een konijn om op te jagen. Ineens krijgen we een WePro boot en de Delta Lloyd in het vizier, die beiden over stuurboord al weer aan het zakken zijn. Wat gaan we doen? Uiteindelijk klappen we ook en komen uiteindelijk precies (moeten wel een beetje prikken) langs het Paard door de gate heen. Op naar Pampus.

Sommige boten kiezen voor een halve oversteek richting de dijk Lelystad-Almere om vervolgens met korte klappen een (constante?) wind af te zakken naar Pampus. Wij evalueerden de wind ook en kozen voor een lange gang richting Amsterdam en dan met een korte klap richting Pampus te gaan. In dit rak trok de wind steeds verder aan naar een windje (kleine) 4. We liepen als de brandweer en al zeg ik het zelf het ging lekker. Links van ons zit de Boskalis en iets daarvoor een WePro (we denken Kathelijn). We zeilen verder en ronden Pampus om op weg te gaan naar de finish. TUUUUUUUUUUUT we zijn gefinnisht en zeilen naar de kant terug, snel even masten tellen .... een stuk of 14 zien we op de kant .... dan is het wel erg goed gegaan. We gaan het straks horen .... en ja hoor we zijn 13de (van de 89 grote catamarans) overal, G&P zijn 45ste geworden. Kijk je alleen naar de F18's zijn we 7de .... Gefeliciteerd Leon en bedankt voor deze wedstrijd.

en dan nu .... vakantie bijna ... we hebben er zin in.

Wat een " .."weer was het de hele week en voor het weekend werd ook al niet veel goeds voorspeld. Kortom, wij gingen gewoon lekker weg met vakantie en deden zowel aan de Delta Lloyd Open Nederlandse Kampionschappen Medemblik als aan het afsluitende klassenevenement in Almere niet mee.

Wat gaan we doen met de boot die nu 4 seizoenen oud is en feitelijk niet meer in het segment meekan. Vorig jaar hebben we met 'n Hobie Wildcat en de Nacra Infusion gezeild en begonnen te twijfelen. Nu hebben we ooit geleerd "bij twijfel niets doen" en zijn met dat principe dit jaar gaan doorzeilen. In de loop van het jaar werden we daar niet beter van, onze leverancier Nautical Center ging failliet en daar kwamen we nog slechter af. Uiteindelijke negen we steeds meer richting Nacra en hakten we de knoop door en kozen, na toch nog over hun F16 te hebben nagedacht, voor de Infusion MKII ...

... die inmiddels lekker in onze opslag ligt te knorren. Nu de zeilen en spinaker af laten maken en ophalen, dan is GUP compleet klaar voor 2012. Deze winter allerlei informatie zoeken over trim, vleugelmast en dan, hoe houd je je zwaarden van 1.95 meter (dat is langer dan wij zelf zijn) heel, hoe zeil je de Iinfusion, enzovoort. Begin van het seizoen maar eens een "kliniekje" doen ..." Ook dan even weer naar de gewichten kijken en hoe te corrigeren.|

Voor dit watersport-zeil-seizoen stoppen we ermee en gaan we in huis weer eens aan de klus en opknapperij. Volgend jaar starten we in maart (als er tenminste geen ijs ligt) met het opbouwen van onze boot. Ook eens kijken of we dan onze reservezeilset van de Tiger, dekzeil en ondersteuningschalen kunnen verkopen.
Gaat wel goed komen zeggen we dan. Voor nu:

FIJNE FEESTDAGEN EN OP NAAR EEN BEZEILD 2012