Aan het begin van dit jaar verhuisden we naar Nijkerk en kregen daar al een welkom in de krant.

Rondje IJsselmeer temidden van 73 andere boten werd, na uitstel van 2 uur, eindelijk gestart met een windkrachtje 3 in Medemblik. Met de voor de windse koers werd op spinaker afgekruisd naar Enkhuizen om vandaar over te steken naar Stavoren om daarna op te kruisen naar Makkum, oversteken langs de Afsluitdijk naar Den Oever en dan weer omlaag om te finishen in Medemblik. Tijdens het opkruisen naar Makkum (een afstand van bijna 20 kilometer) zakte de wind in en draaide iets. Uiteindelijk koste het bijna drie uur om in Makkum aan te komen. Het enige voordeel aan dit rak was dat de handen van Annemieke rust kregen omdat we niet op spinaker hoefde te zeilen. Op naar de controle in Den Oever, wederom een heel erg lang spirak. De finish was verplaatst naar Den Oever en uiteindelijk kwamen we aan als 26 ste van de 73 deelnemers. Daarna op spi naar Medemblik waar we uiteindelijk na iets meer dan 8½uur en 120 kilometer verder weer aankwamen en de melding: geen WK!

North Sea Regatta start zonder ons dit jaar, door de zeer zware kuitblessure van Monique. Ook de deelname aan de Ronde om Texel is in gevaar. Uiteraard zijn we gaan kijken …..dat doet pijn hoor! Volgend jaar beter.

Ronde om Texel / Dutch Open Eindelijk was het zover, de hechtingen voor de helft verwijdert en toestemming om te gaan. Zo vertrokken we die maandagmorgen naar Texel. Wij besloten om niet aan de Dutch Open deel te nemen en deze dagen als training te zien voor Monique. Vrijdag kijken we naar het weer en dan besluiten we of starten mogelijk is, immers Monique kan niet in de trapeze staan, bovendien moeten de laatste hechtingen nog worden verwijderd. Die zaterdag lagen we met z'n allen op de startlijn te dobberen en de variabele noodnoordwestenwind maakte er een lastige race van, die uiteindelijk door 396 catamarans werd volbracht. Wij hadden een redelijke start en haalden menig boot op spi in. Na de ronding bij Cocksdorp lagen we bij de eerste 30 boten. Op weg naar de VC-boei ging het fantastisch, we liepen steeds verder in op de kopgroep en verheugden ons op het traject daarna ….. eenmaal op het wad viel de wind helemaal weg ..... waar naar toe ...... verder het wad op of juist meer naar het eiland zoeken. Er leek een bries op zee te zitten, dus daar naartoe. Vervolgens kwam de wind onder de kant opzetten en schoven de catamarans daar onder de rest van de vloot door. Zo verspeelde wij een goede klassering. Uiteindelijk kregen we weer wind en gingen verder naar Oudeschild om daarna de wind nog harder te krijgen bij opkomend tij. We moesten nog onderlangs het eiland en daarna weer naar Paal 17 om te finishen. Monique kon niet in trapeze staan dus voor Annemieke hard werken. Uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren langs de veerboot en door het Moddergat om met een lekker zonnetje erbij en afnemende wind naar de finish te zeilen. Onze eerste Ronde om Texel zat erop en werden het 2de damesteam bij 212 overall.

HvH-Scheveningen-HVH (RaboCatRace) in een nagenoeg windstilste wachten op de start is heel vervelend. Gelukkig hadden we stroming mee maar daardoor wel een loodzware race. De terugweg op spi was goed te doen en uiteindelijk finishten we als eerste damesteam. Op zondag werden er nog een aantal races gevaren maar daar hadden we last van nagenoeg geen wind + tegenstroom om bij de start te komen. Voor ons lag de startboot op ongeveer 50 meter afstand, we deden er vervolgens bijna anderhalf uur over om bij de startboot te komen en dus een DNS voor die race.

WestlandCup met gunstige wind (circa 4Bft) werden de eerste wedstrijden afgewerkt. Het ging fantastisch en op de 2de dag eindigden we in de eerste helft van het totaalklassement. Wat nog steeds moeilijk is: we zijn absoluut "goudvisjes", is het inschatten van de stroming. Wel merken we dat we daar toch enige vooruitgang in boeken maar we zullen toch nooit "zoute haringen" worden

REMRACE Onder gunstige omstandigheden konden we die morgen starten voor de allerlaatste REM race, vanaf Zandvoort richting Noordwijk en dan zo'n 9 mijl de zee op om het REM-eiland te ronden. De hele race werkte de wind mee en konden we na het REM-eiland de spinaker hijsen. Net nadat wij binnenwaren werden de overigen gesleept en binnengehaald door de KNRM en werd iedereen verzocht de boten snel af te tuigen en anderen te helpen vanwege het naderende slechte weer. Het werd een mooi schouwspel van onweer op zee. Scheveningen bleek zelfs een windhoos te hebben gehad. De volgende morgen genoten we van een fantastisch goed verzorgd schippersontbijt en waren blij in de tent droog te zitten want de regen met onweer barste los. Het bliksemde en donderde dat het een lieve lust was. Soms eng maar toch mooi. In de korte droge periodes braken we de boten af om vervolgens in de regen huiswaarts te keren.

NK en EK Hobie Tiger ging op vrijdag 25 augustus met een nette windkracht 4 en redelijke golven van start. We bereikten die dag 2x de 2de positie, net achter de latere kampioenen. Op zaterdag nam de wind af tot 2 variabel en kwam het neer op wie het beste kon drijven….. en stilzitten. Wij haalden deze dag een 5de, 2de en 4de plaats. De vierde wedstrijd die voor deze dag gepland stond werd afgelast maar daar was niemand na zes uur op het water te zijn geweest, rouwig om. Zondags werd er vol goede moed weer gestart want de tweede plaats lag in handbereik, uitvaren van twee van de drie geplande races zou zelfs voldoende zijn. Het mocht niet zo zijn. Bij zeer snel toenemende wind sloegen we uiteindelijk, Annemieke viel op de giek en doorvaren werd daardoor onmogelijk. Na twee races besloot de wedstrijdleiding om de derde wedstrijd niet door te laten gaan in verband met de zich snel opbouwende branding, die in combinatie met de grondzee, gevaar voor schepen en bemanning kan opleveren. We waren dus volledig afhankelijk van de resultaten van de andere teams en uiteindelijk werden we met 1 punt verschil verslagen dus een derde plaats dit jaar. Daarna werd onder gunstige omstandigheden de EK afgemaakt. Ook het Franse damesteam is aanwezig. In de een na laatste wedstrijd bleek hun voorsprong zo groot dat wij onze titel moesten gaan inleveren, we werden uiteindelijk dus 2de. Volgend jaar revanche.

Rondje Pampus tegen ons principe konden we niet eerder dan zaterdags met de boot erheen, maar ja, zeilen op de Holmatro Volvo Extreme 40 voorbij te laten gaan is ook zo wat. Er werd onder spinaker gestart en gingen we naar Pampus, daar liggen we in de middenmoot en ineens KLABAM, we zitten muurvast op de keien van het eiland .... gelukkig waait het er niet al te hard, het lijkt wel een beetje luwte en lukt het Annemieke om het zwaard op te trekken .... we dobberen een beetje achteruit en durven niet naar het zwaard te kijken als we het weer doorsteken. We krijgen weer vaart en Dancing begint te trillen en maakt een brullend lawaai. Door de wind komen een beetje op ons oortje het trillen en lawaai is weg ..... Annemieke kijkt naar het zwaard en zie dat er een grote hap uit genomen is. OK werk aan de winkel vanavond. Boot een beetje scheef houden en snelheid maken ....... het lukt, we lopen de een na de ander voorbij, we keren bij Marken naar het Blocq van Kuffeler bij Almere. We lopen nog steeds boten voorbij ...... Op weg naar Pampus, die ronden en dan finishen ............ en worden uiteindelijk 16de van de 119 deelnemers.

Ronde Tiengemeten ook nu gingen we op zaterdagochtend vroeg voor een rit van bijna anderhalf uur onderweg. Net voorbij Utrecht kregen we de schrik van ons leven toen een vrachtauto plotseling olie over het wegdek, de auto en de boot heen sproeide. Gelukkig viel het allemaal mee en heet water met douche-shampoo maakte de boot schoon en vooral de trampoline vetvrij.Na een terugroep werd er gestart, hadden we maar beter opgelet dan hadden we die morgen de spinaker afgemeld (dat verandert de rating), want zowel heen als terug werd een halfwinds-rak gevaren. Wij kropen eerst naar de zuidkant toe en gingen de strijd aan met een Duits team op een F20. We bleven elkaar steeds inhalen. Onderweg naar het keerpunt liepen ons trainingsmaatjes, Gijs en Pauline, die op dat moment net achter ons zaten, zware averij op doordat zij onzacht met "iets" onder de waterlijn in aanraking kwamen. We konden nu het zwaard aan de binnenzijde bestuderen en ook zien hoe de laminaatlaag van een Tiger is opgebouwd. Ondanks alles konden zij hun weg vervolgen om uiteindelijk nog als 58ste te finishen, voor het Duitse team waar wij mee sparde.